UTOPIA - PRAXIS
An umbrella concept under which all Art for Social Change activities come together.
[ Ελληνικά στο τέλος]
|
UTOPIA-PRAXIS was not designed as a theory in search of an application; it emerged as a practice that took shape through the works themselves. The spark is lit in 2003, at the exhibition © Europe Exists at the then Macedonian Museum of Contemporary Art (today MOMUS), curated by Harald Szeemann and Rosa Martinez — a first, not yet conscious, encounter with the socially engaged art that we call Art for Social Change.
From 2010 onwards, the approach is designed deliberately, and in 2012, with GRenter, it is presented publicly for the first time. There follow, in parallel and in deliberate connection so that each strengthens the other, ARTECITYA (2014–2019) and LABattoir (2015–2019), with Common LAB (2020–2021) as their continuation. The model is tested at scale, over time, in a real community. It carries on through the pandemic, with the project TALE OF X CITIES (2021–present). Today it continues with the project THE BOOK OF HEROES (2022–) in Kallithea Trichonidas. First step, the Oral History Archive; goal, the empowerment of the community. The methodology is applied in the Greek periphery as a catalyst for sustainable revitalization. Every project was different; what they shared was the method that matured within them. The name arrives to give that method its autonomy. The name holds the two poles of the journey: Utopia — the concrete, active hope of Ernst Bloch — and Praxis, the moment when a shared vision becomes a collective demand. Between them there is no leap; there is method: the artist as catalyst, the citizen as co-producer. Επί δύο δεκαετίες, η ArtBOX δούλευε ένα μοντέλο χωρίς να του έχει δώσει όνομα. Τώρα το όνομα υπάρχει: ΟΥΤΟΠΙΑ-ΠΡΑΞΗ. Είναι η θεματική ομπρέλα κάτω από την οποία εντάσσονται πλέον όλες οι δράσεις Τέχνης για την Κοινωνική Αλλαγή.
Η ΟΥΤΟΠΙΑ-ΠΡΑΞΗ δεν σχεδιάστηκε ως θεωρία που αναζήτησε εφαρμογή· προέκυψε ως πρακτική που, μέσα από τα ίδια τα έργα, απέκτησε μορφή. Η σπίθα ανάβει το 2003, στην έκθεση © Europe Exists στο τότε Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (σήμερα MOMUS), σε επιμέλεια του Harald Szeemann και της Rosa Martinez — μια πρώτη, όχι ακόμη συνειδητή, συνάντηση με την κοινωνικά εμπλεκόμενη τέχνη που εμείς ονομάζουμε Τέχνη για την Κοινωνική Αλλαγή. Από το 2010 η προσέγγιση σχεδιάζεται πλέον σκόπιμα, και το 2012, με το GRenter, παρουσιάζεται δημόσια για πρώτη φορά. Ακολουθούν, παράλληλα και σε σκόπιμη σύνδεση ώστε το ένα να δυναμώνει το άλλο, το ARTECITYA (2014–2019) και το LABattoir (2015–2019), με συνέχειά τους το Common LAB (2020–2021). Το μοντέλο δοκιμάζεται σε κλίμακα, σε διάρκεια, σε πραγματική κοινότητα. Συνεχίζεται και μέσα στην πανδημία, με το project TALE OF X CITIES (2021–σήμερα). Σήμερα συνεχίζει με το project ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ (2022–) στην Καλλιθέα Τριχωνίδας. Πρώτο βήμα, το Αρχείο Προφορικής Ιστορίας· στόχος, η ενδυνάμωση της κοινότητας. Η μεθοδολογία εφαρμόζεται στην ελληνική περιφέρεια ως καταλύτης βιώσιμης αναζωογόνησης. Κάθε project ήταν διαφορετικό· κοινή ήταν η μέθοδος που ωρίμασε μέσα τους. Το όνομα έρχεται να της δώσει την αυτονομία της. Το όνομα κρατά τους δύο πόλους της διαδρομής: την Ουτοπία — τη συγκεκριμένη, ενεργή ελπίδα του Ernst Bloch (Ερνστ Μπλοχ) — και την Πράξη, τη στιγμή που το κοινό όραμα γίνεται συλλογική διεκδίκηση. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει άλμα· υπάρχει μέθοδος: ο καλλιτέχνης ως καταλύτης, ο πολίτης ως συν-παραγωγός. |
2010 - today conceded and implemented by: ArtBOX |
